بازی باورها، یک بازی تکنفره است

 درود برشما

من مصطفی نیک زاد هستم.

‌منتظر بهترین اتفاق ها باش؛ چون میخواهم یک راز را با تو در میان بگذارم — رازی که زندگی من را به طرز عجیبی دگرگون کرد و مرا از هیچ به همه چیز رساند. از خدای فراوانی ها برای این نعمت، صدها هزار بار سپاس گزارم.

‌آن راز، چیزی نیست جز باورها.

‌بازی باورها، یک بازی تکنفره است

‌میخواهم این جمله را عمیقاً درک کنی: بازی باورها، بازی یکنفره است.

‌این بازی را خودت با خودت انجام میدهی. قرار نیست کسی دیگر را وسط بازی بیاوری. خودت، با خودت، و تمام.

‌بگذار یک حقیقت را بپذیریم: من نمیتوانم پدرم را عوض کنم. نمیتوانم تفکر خواهرم، برادرم، همسرم، دخترم یا پسرم را عوض کنم. نمیتوانم جامعه را عوض کنم. نمیتوانم شهر خودم را تغییر دهم. نمیتوانم شرایط بد اقتصادی را تغییر دهم.

‌من فقط و فقط میتوانم روی خودم کار کنم.

‌و اگر این بازی را درست بازی کنی، به طرز معجزه آسایی به هر آرامشی که دوست داری میرسی. اما به یک شرط: نخواهیم دیگران را عوض کنیم.

‌دیدگاه خودت را تغییر بده، نه جهان را

‌ما نمیخواهیم جامعه را عوض کنیم. نمیخواهیم آدمهای اطرافمان را عوض کنیم. ما فقط باید نگاه خودمان را تغییر دهیم.

‌وقتی نگاهت را نسبت به سیستم تغییر میدهی، به طرز خودکار، آدمهای درست در محیط تو جمع میشوند. تو که نمیتوانی شهر خودت را عوض کنی؛ پس خودت را تغییر بده. و وقتی خودت را تغییر میدهی، به طور خودکار به یک شهر بزرگتر، یک موقعیت بهتر و حتی یک کشور عالی تر هدایت میشوی.

‌تو زمانی میتوانی هدایت های خدای فراوانی ها را دریافت کنی که فقط و فقط روی خودت کار کنی — نه اینکه بخواهی دیگران را عوض کنی.

‌ما اصلاً مجاز نیستیم دیگران را تغییر دهیم. اگر قرار بود دیگران عوض شوند، خدا خودش آنها را عوض میکرد. ما چه کاره ایم که بیاییم تفکر پدر، مادر یا دیگران را تغییر دهیم؟

‌جهان دو قطبی است

‌نکته ی مهم این است: سیستم جهان هستی دو قطبی است. هم سرما هست، هم گرما. هم خوب هست، هم بد. هم ثروتمند هست، هم فقیر.

‌اینطور نیست که تو بتوانی همه ی آدمها را یکدست کنی. هیچکس نمیتواند. اگر قرار بود همه یکدست شوند، خودِ فرمانروای جهان این کار را میکرد.

‌قرار نیست که تو همه را طبق سلیقه ی خودت ردیف کنی و بگویی «هرچه من میگویم، انجام دهید». تو حق نداری دیگران را به آن نگرشی که خودت داری دعوت کنی. مردم دوست دارند هر نظری که خودشان میخواهند داشته باشند.

‌تو فقط مجازی خودت را تغییر دهی. و به محض اینکه شروع به تغییر دادن خودت کنی، هدایت های خدای فراوانی ها را به طرز عجیبی دریافت میکنی. اینجاست که مسیر، به طرز بسیار قشنگی برایت باز میشود، حرکت میکنی و به تمام خواسته هایت دست پیدا میکنی.

‌بیشتر آدمها در این دام میافتند

‌متأسفانه بیش از نود درصد آدمهای روی کره ی زمین، دنبال این هستند که دیگران را تغییر دهند. دوست دارند آدمها را به آن ذهنیتی که خودشان دارند، دعوت کنند.

‌در صورتی که ما اصلاً مجاز به چنین کاری نیستیم. ما فقط باید روی خودمان کار کنیم تا بتوانیم سرعت بگیریم و به سمت خواسته هایمان حرکت کنیم.

‌اگر تمرکزت را از روی خودت برداری و روی دیگران بگذاری، از مسیر رسیدن به خواسته هایت محروم میشوی و خودت هم مثل بقیه گرفتار میشوی.

‌اگر بقیه مشکل دارند و تو میخواهی آنها را تغییر دهی، خودت هم مثل آنها مشکل دار میشوی. تو نمیتوانی آنها را عوض کنی. آنها خدایی دارند و میتوانند دستشان را به سمت خدای فراوانی ها دراز کنند. تو قرار نیست کاسه ی داغتر از آش باشی. تو فقط باید خودت را تغییر دهی.

‌دوربینت را از روی دیگران بردار

‌این توصیه ی طلایی را در ذهنت حک کن: دوربینت را از روی دیگران بردار و روی خودت بگذار.

‌ما از صبح تا شب تمام تمرکزمان روی دیگران است: این کجا رفت، آن کجا آمد، این اینطور کرد، آن دروغ گفت، آن ازدواج کرد، این طلاق گرفت، آن ماشین نو خرید، این کار جدید زد، آن کارخانه جدید زد.

‌ما مدام در حال رصد کردن دیگران هستیم — به جای اینکه خودمان را رصد کنیم. و این، به شدت برای ما مخرب و آسیب رسان است.

‌چرا؟ چون خودمان از مسیر رسیدن به خواسته هایمان جا میمانیم. وقتی تمام تمرکزمان روی دیگران باشد و بخواهیم رفتارشان را کنترل کنیم، دیگر زمانی نداریم که خودمان را کنترل کنیم.

‌ما خودمان به کنترل نیاز داریم. ما نیاز داریم که خودمان را از مسیر خاکی برداریم و در مسیر آسفالتِ رو به جلو بگذاریم تا به خواسته هایمان برسیم. الان وقت آن نیست که به حاشیه ها نگاه کنیم.

‌وقتی نگاهت به سمت آدمهاست، عملاً از مسیر اصلی جا میمانی. حواست پرت میشود و حالت بد میشود. و از نظر مالی هم قطعاً به مشکل میخوری. اگر مشکل مالی نداشتی و حالت خوب بود، دوربین نگاهت را از روی بقیه برمی داشتی!

‌راز تغییر باورها

‌پس تغییر باورها یک بازی تکنفره است؛ خودت با خودت، و تمام.

‌باورهایت چه موقع تغییر میکنند؟ وقتی خودت با خودت باشی. وقتی تمام حواست به خودت باشد. وقتی در یک کانال قراربگیری و به اطراف نگاه نکنی. فقط به سمت جلو حرکت میکنی.

‌اینجاست که سرعت میگیری، رشد میکنی و به طرز معجزه آسایی به اهدافت میرسی. به همین سادگی؛ به همین سادگیِ آب خوردن.

‌اما متأسفانه بیش از نود و پنج درصد آدمها نمیتوانند این را بفهمند و درک کنند. میگویند: «مگر میشود؟» بله میشود. صد در صد میشود. همین کار را انجام بده و ببین چه نتایج عالی و بینظیری را تجربه میکنی.

‌من باور قلبی دارم که اتفاق های خوب به طرز معجزه آسا برایت رخ میدهند — از جاهایی که حتی فکرش را نمیکنی. چرا؟ چون تمام تمرکزت روی خودت است. وقتی این کار را انجام دهی، عملاً در مسیر رسیدن به اهدافت قرار میگیری و خدا هم عاشقت میشود. میگوید: «چه بنده ی بینظیری دارم که تمام تمرکزش روی رشد خودش است. این بنده بسیار لایق است.»

‌هیچ راه بن بستی وجود ندارد

‌نکته ی آخر: هیچ راه بن بستی وجود ندارد.

‌اگر تمرکزت را روی خودت بگذاری و از روی دیگران برداری، امکان ندارد به بن بست بخوری. آنهایی که به در بسته میخورند، تمرکزشان روی بقیه است. اما تو وقتی در مسیر خودت باشی، به در بسته نمیخوری.

‌و اگر احیاناً به در بسته هم بخوری، در کمتر از چند لحظه آن در برایت باز میشود. حتی روی دیواری که هیچ دری وجود ندارد، برای تو دری ساخته میشود.